Żółw błotny (Emys orbicularis) to jedyny gatunek żółwia występujący naturalnie w Polsce. Jedną z jego najważniejszych ostoi jest Poleski Park Narodowy, gdzie rozległe torfowiska, bagna, podmokłe łąki oraz płytkie zbiorniki wodne tworzą idealne warunki do życia i rozmnażania. Dzięki zachowanym siedliskom na terenie parku występuje jedna z największych krajowych populacji tego rzadkiego i chronionego gada.
Od 1998 roku w Poleskim Parku Narodowym działa Ośrodek Ochrony Żółwia Błotnego, realizujący jeden z najważniejszych programów czynnej ochrony tego gatunku w Polsce. Pracownicy parku każdego roku monitorują miejsca składania jaj, lokalizują gniazda i zabezpieczają te najbardziej narażone na zniszczenie lub drapieżnictwo. Zagrożone lęgi przenoszone są do specjalnych inkubatorów, gdzie panują optymalne warunki do rozwoju zarodków. Po wykluciu część młodych żółwi jest odchowywana do momentu osiągnięcia większych rozmiarów, co znacząco zwiększa ich szanse na przeżycie. Następnie są wypuszczane do starannie wybranych zbiorników wodnych, gdzie mogą zasilić dziką populację.
Żółw błotny wyróżnia się ciemnym, oliwkowo-czarnym pancerzem pokrytym licznymi żółtymi plamkami oraz charakterystycznym nakrapianym ubarwieniem głowy i kończyn. Dorosłe osobniki osiągają zwykle do 25 cm długości i ważą około 1 kg. Choć na lądzie poruszają się powoli, w wodzie są niezwykle sprawnymi pływakami. Chętnie wygrzewają się na nasłonecznionych pniach, kępach roślin lub brzegach zbiorników, regulując w ten sposób temperaturę ciała. Zimę spędzają w stanie hibernacji, zakopane w mule na dnie stawów i bagien.
Okres rozrodczy przypada głównie na maj i czerwiec. Samice składają zazwyczaj od kilku do kilkunastu jaj, najczęściej około 10–12, w nasłonecznionych, piaszczystych miejscach. Po około 70–100 dniach wykluwają się młode żółwie, które początkowo są niewiele większe od monety pięciozłotowej. Najtrudniejszym etapem ich życia jest dotarcie do najbliższego zbiornika wodnego – po drodze czyhają na nie liczne drapieżniki, a także zagrożenia związane z działalnością człowieka. Szacuje się, że w naturalnych warunkach jedynie niewielki odsetek młodych osobników dożywa wieku dorosłego, dlatego działania prowadzone przez park mają ogromne znaczenie dla zachowania populacji.
Ochrona żółwia błotnego nie ogranicza się jedynie do zabezpieczania lęgów. Równie ważne jest zachowanie naturalnych mokradeł, torfowisk i niewielkich zbiorników wodnych, od których gatunek ten jest całkowicie uzależniony. Poleski Park Narodowy prowadzi również działalność edukacyjną, popularyzując wiedzę o przyrodzie oraz uświadamiając, jak ważna jest ochrona cennych siedlisk.
Dzięki wieloletniej pracy specjalistów, konsekwentnej ochronie siedlisk oraz realizacji programu czynnej ochrony żółw błotny ma realną szansę przetrwać w polskiej przyrodzie. Poleski Park Narodowy pozostaje jednym z najważniejszych miejsc, w których skutecznie łączy się ochronę gatunkową, badania naukowe i edukację przyrodniczą, dając nadzieję na zachowanie tego wyjątkowego gatunku dla przyszłych pokoleń.
Zostaw odpowiedź